(مصطفی مستور.چند روایت معتبر)

1

وقتی آدم کسی را دوست نداشته باشد،نه در این سوی زندگی و نه در آن سو،اهمیتی ندارد نمی تواند او را ببیند.

2

وقتی آدم کسی را دوست دارد،همیشه چیزی برای گفتن یا نوشتن به او پیدا می می کند،تا آخر عمر.

3

این یک قانون قدیمی دنیاست،قانونی نامکتوب:هر کسی که چیزی بیشتر دارد،در همان لحظه،چیزی هم کمتر دارد.

4

خوشبختی واقعی،وعده خرید یا بستن قرارداد نیست.خوشبختی واقعی این است:

یک چهره نا شناس ،و اینکه گفته ها چگونه کم کم آن چهره را روشن می کنند.

آشنا،صمیمی،شکوهمند،ناب و خالص.

5

می دانی کوچولو،شیرینی پزی و عشق مثل هم اند؛پای طراوت در میان است و همه ی مواد آن،حتی تلخ ترین شان،به شیرینی دلپذیری تبدیل می شوند.

کریستین بوبن.