تبليغاتX
بیدار نامه

 

.... به کنارت خواندی ام

 

                           با سکوت ات

 

                           با نجابت چشمان آیینه وارت.

 

غرور را همچون اسیری به زیر پای نهادم

 

                                                  بی آنکه خنجری بر گرده نهاده باشی.

بسویت قدم بگذاشتم

 

                _ معصوم

 

                در پی بیقوله های حیاتم، بودنم و راز ماندنم

 

....آه که دیگر توان باز آمدنم نیست

 

         و از هزار بار اسیری محصورترم

 

              در قلبم، در نگاهت، در غرور نخواسته ات.

از دوست خوبم

Amir_rose62@yahoo.com

+ نوشته شده در  یکشنبه دهم تیر 1386ساعت 23:20  توسط حسن  | 

تو شناختنامه شاملو خوندم که بامداد وقتی سردبیر مجله خوشه بود مطالبی که از مخاطب به دستش

می رسید به دقت بررسی می کرد و انتخاب های محدودی برای انتشار داشت.شعری که در زیر میخوانید

از خانم "مهوش ساعد" یکی از آثار ی است که  از نظر سردبیر تحسین بر انگیز بوده و به نظرم حیفه

فراموش بشه:

ما بی ریشه در خاک ایستاده ایم

و لحظه ی مرگ خویش را می دانیم.

ما را با وجدان تمیز نور کاری نیست

قانون ابلهانه زیستن در بهشت را نمی دانیم

و این ارتباط های کوچک نامطمئن

                                              میان آب و آتش کافی نیست.

+ نوشته شده در  جمعه یکم تیر 1386ساعت 1:25  توسط حسن  |