از روز چهارم اسفند به یه ماموریت کاری ده روزه رفتم .کرمان مقصد ما بود .البته 150 کیلومتری کرمان،سرچشمه.معدن مس.

برای حسابرسی یکی از شرکتهای تابعه سرمایه گذاری مس رفته بودیم.همیشه از دیدن محیط های عظیم صنعتی لذت می بردم.از اونجایی که یه بخشی از کار من مربوط به ماشین آلات صنعتی شون بود باید برای مشاهده سری هم به معدن مس می زدم. با یه ماشین سرانزا راهی معدن شدیم .اولین چیزی که توجهمو به خودش جلب کرد بازرسی خیلی قوی بود که برای ورود و خروج از معدن صورت میگرفت برای من کارت تردد صادر شد و حتی با محیط ها نظامی هم برابری میکرد .ما وارد محوطه کارخانه مس سرچشمه شدیم آلودگی اونجا 150% بود و سرشار از گوگرد و آلاینده های  دیگه یکی از مهندس هایی که همراهم بود میگفت مشابه همچین معدنی در شیلی، کارگرانش رو در طی مدت 5 سال بازنشست میکنه اما اینجا کارگران پول جونشونو میگیرن و بعد 25 سال یا حتی 30 سال بازنشست میشن.بعد از بازدید کارخانه ذوب سنگ مس با اون شعله های بزرگ و جهنمی اش  رفتیم به سمت معدن .اونجا ماشین آلات بسیار بسیار عظیمی مشغول بکار بودن و خوبه که بدونین تحریم های سازمان ملل چقدر در تهیه ی قطعات یدک این ماشین الات مهندس های اون جا رو به دردسر انداخته بود.تراک هایی با ارتفاع 6 یا 7 متر مشغول حمل 120 تن سنگ بودن و طبق گفته ی مهندسی که همراهم بود: از هر 100 کیلو سنگ فقط 250 گرم مس تولید میشه .و شما حدس بزنید که چه حجمی از سنگ باید جابجا بشه تا بخواد رکورد تولید مس رو که امسال 200 هزار تن بود شکسته بشه.این تراک ها شبانه روز کار میکنن و زمانی که این معدن دست امریکایی ها بوده راننده ها  8 ساله بازنشست میشدن اما الان.....

وقتی رفتم داخل معدن که البته معدن روبازی هم بود، خودمو تو یه چاله ی عظیمی دیدم که اطرافمو کوه های بزرگ تشکیل میدادن و من تو عمق 300 متری زمین بودم  و مهندس میگفت اگر 20 سال دیگه بیای اینجا ما 400 متر پایین تر از اینی که الان توش قرار داریم در حال بهره برداری از معدن هستیم یعنی حدود 700 متر زیر زمین. یعنی اگه تراک ها 7 صبح بارشون رو حمل کنن 4 عصر میرسن به معدن. و میگفت بعد اتمام بهره برداری  و متروک شدن اینجا  به دلیل بالا اومدن آب های زیزمینی  اینجا به یه دریاچه بزرگ تبدیل میشه.

البته کرمان جاهای دیدنی زیادی داشت و مردمان خونگرم، اما من فقط تونستم این وجه سفرم رو بنویسم.