در آغاز جهان آبی نبود

تو در آسمان نگریستی

و آسمان،

ابرش را بارانید

و دریا،

طوفانش را آرامید

چشمانت را از من  مگیر

ضیاء موحد

اینو مطمئنم اگر از یه عشق ناب صد سال هم بگذره.اون عشق فراموش نمیشه.

سکوت آب

می تواند

خشکی باشد و فریاد عطش:

سکوت گندم

می تواند

گرسنگی باشد و غریو پیروزمندانه ی قحط:

همچنان که سکوت آفتاب

ظلمات است،

اما سکوت آدمی فقدان جهان و خداست:

غریو را

تصویر کن!

                                                                                         مهرماه ۱۳۷۰ (احمد شاملو)

می رسید به دقت بررسی می کرد و انتخاب های محدودی برای انتشار داشت.شعری که در زیر میخوانید

از خانم "مهوش ساعد" یکی از آثار ی است که  از نظر سردبیر تحسین بر انگیز بوده و به نظرم حیفه

فراموش بشه:

ما بی ریشه در خاک ایستاده ایم

و لحظه ی مرگ خویش را می دانیم.

ما را با وجدان تمیز نور کاری نیست

قانون ابلهانه زیستن در بهشت را نمی دانیم

و این ارتباط های کوچک نامطمئن

                                              میان آب و آتش کافی نیست.

نان را از من بگیر،اگر می خواهی،

هوا را از من بگیر،اما

خنده ات را نه،

گل سرخ را از من مگیر

سوسنی که می کاری،

آبی را که به ناگاه

در شادی تو سرریز می کند،

موجی ناگهانی از نقره را

که در تو می زاید.

از پس نبردی سخت باز می گردم

با چشمانی خسته

که دنیا را دیده است

بی هیچ دگرگونی،

اما خنده ات که رها می شود

و پرواز کنان در آسمان مرا می جوید

تمامی در های زندگی را

به رویم می گشاید.

عشق من،

خنده تو

در تاریک ترین لحظه هامی شکفد

و اگر دیدی به ناگاه

خون من بر سنگفرش خیابان جاری ست،

بخند،زیرا خنده تو

برای دستان من

شمشیری است آخته.

و در بهاران، عشق من،

خنده ات را می خواهم

چون گلی که در انتظارش بودم.

بخند بر شب

بر روز،بر ماه،

بخند بر پیچاپیچ

خیابان های جزیره،بر این پسر بچه کمرو

که دوستت دارد،

اما آنگاه که چشم می گشایم و می بندم،

آنگاه که پاهایم می روند و باز می گردند،

نان را ،هوا را،

روشنی را،بهار را،

از من بگیر

اما خنده ات را هرگز

تا چشم از دنیا نبندم.

پابلو نرودا

(مصطفی مستور.چند روایت معتبر)

1

وقتی آدم کسی را دوست نداشته باشد،نه در این سوی زندگی و نه در آن سو،اهمیتی ندارد نمی تواند او را ببیند.

2

وقتی آدم کسی را دوست دارد،همیشه چیزی برای گفتن یا نوشتن به او پیدا می می کند،تا آخر عمر.

3

این یک قانون قدیمی دنیاست،قانونی نامکتوب:هر کسی که چیزی بیشتر دارد،در همان لحظه،چیزی هم کمتر دارد.

4

خوشبختی واقعی،وعده خرید یا بستن قرارداد نیست.خوشبختی واقعی این است:

یک چهره نا شناس ،و اینکه گفته ها چگونه کم کم آن چهره را روشن می کنند.

آشنا،صمیمی،شکوهمند،ناب و خالص.

5

می دانی کوچولو،شیرینی پزی و عشق مثل هم اند؛پای طراوت در میان است و همه ی مواد آن،حتی تلخ ترین شان،به شیرینی دلپذیری تبدیل می شوند.

کریستین بوبن.

موش گفت : افسوس كه دنيا هر روز كوچكتر مي شود. در آغاز چنان بزرگ مي نمود كه از آن هراس داشتم. دويدم و دويدم تا به ديوارهايي رسيدم، كه در چپ و راست و روبرويم بالا رفته بودند. شاد شدم. اما اينك اين ديوارها با چنان شتابي تنگ و نزديك شده اند كه تا به خود بيايم در آخرين اتاق هستم ، و آنجا در گوشه اي تله اي هست كه دارم به سوي آن مي دوم. گربه گفت : فقط كافيست كه مسيرت را عوض كني، وموش را بلعيد.

كافكا

وقتی از دارایی خود چیزی می بخشی چندان عطایی نکرده ای .

بخشش حقیقی آن است که از وجود خود به دیگری هدیه کنی .

زیرا دارایی تو چیزی نیست جز متاعی که از ترس نیازهای فردا آنرا نگاهبانی می کنی

و فردا چه بار خواهد آورد برای آن سگی که از فرط حرص و احتیاط استخوانهای خود را

در میان شنهای بی نشان پنهان کرده و همراه زائران شهر قدس در سفر است؟

و ترس از نیاز چیست؟ مگر نیازی دیگر که جان آدمی را می گدازد.

وقتی چاه پر آب است و همچنان ترس از تشنگی تو را به اضطراب انداخته .

آیا این ترس تنها نشان از یک عطش سیری ناپذیر در تو نیست؟

کسانی هستند که از بسیار اندکی می بخشند تا به وصف کرامت شناخته شوند

و همین شوق به نام و شهرت ، هدیه آنان را مسموم می کند

و کسانی هستند که از کم تمام را می بخشند. آنان به حیات و کرامت بی پایان آن

ایمان دارند و کیسه شان هیچگاه تهی نخواهد ماند .

و کسانی هستند که با لذت می بخشند و همان لذت پاداش آنهاست .

و کسانی هستند که به رنج و سختی می بخشند و آن رنج و سختی غسل تمعید

آن هاست ( تا از تعلق دنیوی پاک شوند)

و کسانی هستند که می بخشند و از رنج و لذت فارغند و سودای فضیلت و تقوا نیز

در سر ندارند . همچون درخت عطر آگین مورد (نام درختی) که در درهای دور دست

شمیم جان  پرورش را هر نفس به دست نسیم می سپارد.

خداوند از دست چنین بخشند گانی با آدمیان سخن می گوید و از پشت چشم آنان

بر زمین لبخند می زند.

بخشیدن در پاسخ درخواست نیکوست،

اما  نیکو تر از آن بخشیدن است پیش از درخواست ، از راه فهم.

و برای انسان گشاده دست جستجوی پذیرنده ی بخشش لذتی است که بر لذت

بخشیدن فزونی دارد.

آیا چیزی هست که باید از بخشش آن دریغ کرد؟

هر چه هست روزی به ناچار خود بخود بخشیده خواهد شد،

پس چه بهتر اکنون که کسی را بدان نیازی هست آن را ببخشی تا فرصت بخشش

از آن تو باشد و بر وارثان نماند.

تاریخچه اختراع زن مدرن ایرانی بی شباهت به تاریخچه اختراع اتومبیل نیست. با این تفاوت که اتومبیل کالسکه ای بود که اول محتوایش عوض شده بود ( یعنی اسب هایش را برداشته ، به جای آن  موتور گذاشته بودند) و بعد کم کم شکلش متناسب این محتوا شده بود و زن مدرن ایرانی اول شکلش عوض شده بود و بعد، که به دنبال محتوای مناسبی افتاده بود، کار بیخ پیدا کرده بود.(اختراع زن سنتی هم،که بعدها به همین شیوه صورت گرفت ، کارش بیخ کمتری پیدا نکرد). این طور بود که هر کس،به تناسب امکانات و ذائقه شخصی،از ذهنیت زن سنتی و مطالبات زن مدرن ترکیبی ساخته بود که دامنه تغییراتش ، گاه، از چادر بود تا مینی ژوب.می خواست در همه ی تصمیم ها شریک باشد اما همه مسئولیت ها را از مردش می خواست.می خواست شخصیتش در نظر دیگران جلوه کند نه در جنسیتش اما با جاذبه های زنانه اش به میدان می آمد. مینی ژوب می پوشید تا پاهایش را به نمایش بگذارداما، اگر کسی چیزی به او می گفت،از بی چشم ورویی مردم شکایت می کرد. طالب شراکت پایاپای مرد در امور خانه بود اما در همان حال مردی را که به این اشتراک تن می داد ضعیف و بی شخصیت قلمداد می کرد.خواستار اظهار نظر در مباحث جدی بود اما، برای داشتن یک نقطه نظر جدی کوششی نمی کرد.از زندگی زناشویی اش ناراضی بود اما نه شهامت جدا شدن داشت، نه خیانت. به برابری جنسی و ارضای متقابل اعتقاد داشت اما،وقتی کار به جدایی می کشید،به جوانی اش که بی خود و بی جهت پای دیگری حرام شده بود تاسف می خورد.

نيم نگاه

كفر و ايمان

خوانده ايم و هنوز مى خوانيم و مى شنويم كه مدعيانى از درك اشارات و نكاتى از كلام حافظ عاجز مى مانند و تفسير به راى فورى مى كنند و چه بسا كفر و مغلطه به حافظ نسبت مى دهند، از ناآشنايى با همين بافت و ساخت غريب و دقت طلب زبان وحى سرچشمه مى گيرد. فكر نمى كنم نياز به تاكيد دوباره داشته باشيم كه: كسى كه قرآن را با چهارده روايت (هفت قارى و هفت راوى) از بر بوده، هرگز نمى توانسته ذره اى كفر ورزيده باشد. پس منطقه كشمكش و دعوا در حوزه هنوز نامكشوف حافظ كجاست؟

شادی های شما همان غمهای شماست که نقابش را برداشته است .

و چاهی که خنده هایتان از آن می جوشد .

همان است که از اشکها یتان پر شده است .

و چگونه جز این تواند بود؟

هر چه غم ژرفتر وجود شما را می کاود ، گنجایشی فراختر برای شادی خواهید داشت.

آیا سبوی شرابتان همان سوخته جانی نیست که از کوره کوزه گران بیرون آمده است ؟

و آیا آن عود کهآهنگش جان شما را می نوازد